Van Straat naar Eiland: Suriname moet durven kiezen voor structurele opvang”
- Johny Griffith
- May 8
- 2 min read
Minister Misiekaba kondigde aan dat agressieve dak- en thuislozen direct naar het Psychiatrisch Centrum Suriname worden gebracht, terwijl de rest in Domburg een opvangplek krijgt. Het klinkt als een oplossing, maar in werkelijkheid is het slechts een tijdelijke maatregel. Het probleem van zwervers en drugsverslaafden vraagt om meer dan geïmproviseerde opvanglocaties. Het vraagt om visie, durf en een structurele aanpak die verder gaat dan het verplaatsen van mensen van de ene plek naar de andere.
Suriname heeft in het verleden laten zien dat geïsoleerde gemeenschappen kunnen functioneren. Het Petrus Donders Kamp was een plek waar melaatsen werden ondergebracht en verzorgd. Dat model kan opnieuw inspiratie bieden. Stel je een eiland voor, ingericht als leefgemeenschap voor daklozen en verslaafden. Geen gevangenis, maar een gecontroleerde omgeving waar discipline, arbeid en zelfvoorziening centraal staan. Onder toezicht van het Korps Penitentiaire Ambtenaren zouden bewoners landbouw bedrijven, voedsel verbouwen en leren zichzelf te onderhouden. Zo ontstaat een omgeving waar zij niet langer afhankelijk zijn van de straat, maar actief bijdragen aan hun eigen herstel.
Een eilandgemeenschap zou de straten ontlasten van overlast en onveiligheid. Het zou bewoners de kans geven om opnieuw structuur en verantwoordelijkheid te leren. En het zou de staat geld besparen doordat opvang verandert in productieve arbeid. Het is een investering die zichzelf terugbetaalt, niet alleen financieel maar vooral in sociale stabiliteit. Het zou Suriname laten zien dat zelfs de meest kwetsbaren een plek hebben waar zij opnieuw kunnen leren leven, werken en bijdragen.
De echte vraag is of de regering de moed heeft om verder te kijken dan de korte termijn. Durft men te kiezen voor een beleid dat niet alleen opvang biedt, maar ook toekomst? Een eilandgemeenschap voor zwervers en verslaafden zou een symbool zijn van een land dat problemen niet wegduwt, maar omzet in kansen. Het zou laten zien dat Suriname niet bang is om moeilijke beslissingen te nemen en dat het land gelooft dat zelfs zij die nu aan de rand van de samenleving staan, opnieuw een rol kunnen spelen.
Suriname staat nu voor een keuze: blijven we pleisters plakken, of durven we een structurele stap te zetten? Het verleden toont dat geïsoleerde gemeenschappen kunnen functioneren. Het heden vraagt om dezelfde durf, maar toegepast op de uitdagingen van vandaag. Download For Free!!
Comments