Bennie Miranda en de kunst van politieke acrobatiek
- Johny Griffith
- 6 days ago
- 2 min read
Er was eens een man met een microfoon en een Facebook-pagina. Bennie Miranda, de zelfverklaarde spreekbuis van het volk, die jarenlang zijn pijlen richtte op de NDP en haar kopstukken. Hij noemde ze corrupt, hij noemde ze leugenaars, hij noemde ze alles wat je maar kunt bedenken. En toen… toen besloot hij dat hij met zijn “achterban” van 52.000 volgers tóch maar gezellig bij diezelfde NDP aanschuift.
Hoe serieus kan men een regering nemen die iemand binnenhaalt die gisteren nog hun graf groef en vandaag hun lof zingt? Is dit politiek of een soapserie?
De 52.000 volgers – een digitale troepenmacht?
Miranda schermt met zijn Facebookvolgers alsof het een leger is dat klaarstaat om de democratie te veroveren. Maar laten we eerlijk zijn: hoeveel van die 52.000 zijn werkelijk loyale politieke strijders, en hoeveel zijn gewoon nieuwsgierige kijkers die zijn livevideo’s volgen voor de sensatie?
Als volgers gelijkstaan aan politieke macht, dan is de volgende president waarschijnlijk een TikTok-danser.
Van vijand naar vriend
Dezelfde Miranda die ooit Jennifer Simons en Desi Bouterse publiekelijk fileerde, noemt ze nu met respect en bewondering. Het is alsof een bokser na een knock-out ineens besluit zijn tegenstander te knuffelen.
Is dit de nieuwe definitie van politieke integriteit – vandaag schelden, morgen aanbidden?
Het sollicitatieverhaal
Alsof dat nog niet genoeg was, diende Miranda vorig jaar een sollicitatie in bij het Kabinet van de President. Niet zomaar een sollicitatie, maar eentje voor de functie van “strategisch communicatieadviseur” met een salaris van SRD 69.000 per maand.
Is dit de prijs van loyaliteit? Een maandelijkse cheque en een titel? Moeten burgers geloven dat zijn politieke overstap draait om idealen, of om SRD 69.000?
De endorsement van Street Media
En alsof het allemaal nog niet surrealistisch genoeg was, duikt Siki Bigs van Street Media op in video’s waarin hij Miranda ondersteunt.
Dus nu moeten we kiezen: geloven we de opportunist, of de opportunist die hem endorseert? Als influencers de nieuwe politieke analisten zijn, waarom hebben we dan nog parlementariërs nodig?
Slotbeschouwing
Bennie Miranda’s overstap naar de NDP is geen verhaal van idealen, maar van opportunisme. Het is een toneelstuk waarin de hoofdrolspeler van kostuum wisselt zodra het script dat vereist.
En de sarcastische slotvraag blijft hangen: hoe kan men een regering serieus nemen die haar geloofwaardigheid laat afhangen van een sociale media-babbelaar met een wisselend moreel kompas?
Comments