De fatale nacht
- Johny Griffith
- Mar 3
- 3 min read
Het was drie uur in de middag. De zon brandde fel boven de Indira Gandhiweg, waar de kruising met Latour meestal gonst van leven. Maar die dag hing er een vreemde stilte. Ik stond bij de pinautomaat toen ik hem zag: André. Lang, zelfverzekerd, met een glimlach die meer vragen opriep dan antwoorden gaf. Hij sprak me aan alsof hij me al jaren kende. Ik keek hem verbaasd aan—ik had hem nooit eerder gezien. Toch liet ik hem praten.
Zijn woorden waren glad, verleidelijk. Hij vroeg of ik een vriend had. Ik antwoordde eerlijk: ja. Hij lachte, alsof dat niets betekende. Er was iets in zijn houding dat me ongemakkelijk maakte, maar ook nieuwsgierig. Ik weigerde mijn nummer te geven en dacht dat het daarbij zou blijven.
Twee dagen later kruisten onze wegen opnieuw. Bij de bushalte van lijn 7, terwijl ik onderweg was naar mijn broer, stond hij daar weer. Dit keer gaf hij zijn nummer, en tegen het einde van ons gesprek gaf ik hem toch het mijne. Die avond belde hij. Mijn vriend was niet in de stad, en tegen beter weten in besloot ik uit te gaan met André.
De stad was levendig, de waterkant druk en vol stemmen. Het plan was simpel: wandelen, praten, en weer naar huis. Maar André leidde me naar een pension. Ik vroeg wat de bedoeling was. Hij lachte. “Kom, wees niet bang.”
In de kamer veranderde de sfeer. Zijn charme sloeg om in iets rauws, iets dat me overweldigde. Wat begon als verleiding, werd een storm waar ik geen controle over had.
Hij stond eerst voor me begon mij te kussen en ontkleden, stoote mij op t bed maakte zijn broek open en ik schrok van wat ik zag, de grootste ooit, hij wou orale bevrediging, ik gaf hem terweil ik op t rand van t bed zat hij stoot mij daarna op bed en begon toen heel ruw tewerk te gaan, "Waarom zo ruw?" vroeg ik half huilend en schreeuwend
"A mang fi neh naki so?" "Neen!! zij ik bijtend, hij neemt zijn tijd en doet alles voor me, ik weet niet wat ik hier doe, ik poogde op te staan, hij duwde mij weer op t bed en zij "Draai tap yu kindie" hij leek beledigd en kwaad te zijn door wat ik zij, en toen gebeurde het hij stopte het verkeerd en ging door tot hij genoeg had, ik schreeuwde het uit.
Ik voelde me verscheurd tussen nieuwsgierigheid en angst, tussen verlangen en verraad.
Toen het eindelijk voorbij was, trok hij zijn trui en broek weer aan gooide een 10 Euro op bed en zij "Pai 1 taxi of bel a boeng vriend fi mik a piki dja" ik zij niets, ik bleef ik achter met een geheim dat brandde als vuur. Hoe kon ik dit ooit vertellen aan mijn vriend, die zo zorgzaam en attent was?Ik overwoog naar de Politie te stappen maar wat verklaar ik dan aan mijn vriend die mij door dik en dun bijstaat hard werkt mij goed verzorgt en bovenal mij ook aan al mijn trekken laat komen in bed, Waarom had ik dit gedaan, terwijl ik niets tekortkwam?
De fatale nacht was niet slechts een ontmoeting. Het was een keuze die mijn geweten verscheurde, een schaduw die zich in mijn hart nestelde. En sindsdien draag ik het gewicht van een waarheid die ik nooit hardop durf te spreken.
Hoe vertel ik mijn vriend dit? Waarom heb ik dit gedaan? Hoe leef ik met dit geheim?
Afz: Vanessa.
Ook wat tevertellen? stuur ons een mail of app.
wij behouden het recht het verhaal aantepassen.
Comments